Marokko was niet gepland om te bezoeken met de motor deze vakantie. Na de Noordkaap wilde ik dus ook het zuidelijkste puntje van Europa bezoeken, Tarifa in spanje. Toen ik samen met Werner over de kustweg naar Tarifa reed, zag ik rotsen uit de zee vlak bij de Spanse kust verrijzen. Onder het rijden probeerde ik de kustlijn voor de geest te halen, maar kon zo geen eiland of schiereiland van de kaart herinneren.
In Tarifa aangekomen vroeg ik Werner of die rotsen een eiland waren. Hij lachen, hij wist dat dit Afrika was. Dat ligt hier slechts 15 km van de spaanse kust.


dit bordje stond op het strand waar onze camping aan ligt, Afrika is goed te zien

Bij de camping stond een groot reclamebord van de maatschappij ( link FRS ) waarmee je in 35 minuten kunt overvaren en er lagen folders bij de receptie.
Na de tent opgezet te hebben en een lekker koel biertje gedronken te hebben bekijken we de folder en de kaart.
Mmmmm is toch wel bijzonder zeiden we tegen elkaar, noordelijkste en zuidelijkste puntje van Europa bezocht en als toetje het noordelijkste puntje van Afrika bezocht hebben. Een SMS-je naar Ruud met de vragen welke reisdocumenten we moesten hebben, hoe hun geld heet en de wisselkoers daarvan (€ 1,- is Dirham 11,20) Een minimaal nog 1/2 jaar geldig paspoort is genoeg om Marokko binnen te komen en uiteraard de kentekenbewijzen van je voertuig. Geldautomaten zijn in de steden vollop aanwezig.
De volgende dag namen we de tijd om informatie te verzamelen en besloten het te doen. Een retour met een jetboot kost €104,- en is 52 weken geldig.
We hadden afgesproken om met een volle tank aan boord te gaan, omdat we niet wisten hoe het met de tankstations was in Marokko. Blijkt dat die vollop aanwezig zijn, inclusief Euroloodvrij 95 en soms zelfs 98.
Voor de kaart, klip op: routekaart


op het strand bij de camping. Werner wijst naar Marokko




onze zeemobiel


Tarifa wordt steeds kleiner. De witte toren is het zuidelijkste puntje van Europa.
Je komt er alleen niet bij, militair terrein en verboden gebied


de kust van Afrika komt dichterbij


de haven van Tanger


Hier zijn we de douane voorbij en rijden door Tanger richting het vliegveld.
dat is ons eerste richtpunt om ten zuiden van de stad eruit te komen.


rijden al aardig Tanger uit. De weg is de N1, Route National. De infrastuctuur is een aardige kopie van de franse, hoezo ex-kolonie van Frankrijk


2 jochies liften mee achterop de vrachtauto en zwaaien enthousiast naar ons


rechts van de weg, Atlantische oceaan


in een nieuw en modern restaurant ons eerste marokkaans eten
De in eerste instantie stug overkomende ober wordt steeds spraakzamer als we hem vragen over Marokko stellen. Onze kaart komt op tafel en de man praat honderd uit en vertelt over bijzondere plaatsen die het bezoeken waard zijn, zoals Marrakech. Daarvoor moeten we dus nog een heel eind naar het zuiden. Helaas past dat niet in ons programma.


cola is dus een status symbool. De reclame borden vind je bijna op ieder huis


aardewerk kun je langs de weg kopen. Dit zie je veel langs de wegen


Nog steeds de N1 richting de stad larache


Langs de doorgaande wegen staan super moderne tankstations


Duidelijk te zien dat marokko bezig is om langs de kust allerlei hotels en campings te bouwen.




Hier gaan we richting Larache over de n1. Alle borden zijn 2-talig. In marokko spreken de meesten behoorlijk of erg goed frans.




aire de picnique


zo zien alle dorpen er uit als je binnen komt rijden, veel zand langs de wegen


zoutwinning




de ezel is een veel voorkomend transportmiddel


half woestijnzand half landbouw. Alles is dor en droog


en uiteraard overal lopen kuddes geiten en schapen


ondanks dat het asfalt goed is, overal ligt een dikke laag (stuif?)zand


wat op viel, was dat veel vrouwen in kleurige kleding rondliepen






we hadden de peage genomen, de A3, richting Kenitra. Omdat dat saai was namen we een afrit. Stond niet op de kaart die we in Tanger gekocht hadden. Op aanwijzing van de man bij de kassa namen de aangewezen weg......dacht ik. De weg eindigt in een dorp op het plein, zand. Alleen een weg naar rechts en naar links (op de foto) alleen mul zand.


op het plein stond deze groep mannen. Stil en vol verbazing keken ze ons aan. Was even een raar moment, zo van:"shit wat nu". Ik begon in het frans dat we verdwaald waren en gelijk kwam de groep in beweging. Ze begonnen te lachen en liepen naar ons toe. De stamoudste werd erbij gehaald, die erg goed frans sprak. We moesten de weg naar links nemen, is 4 kilometer lang en mauvais (wat slecht is op z'n frans) maar komt uit op een goede weg. Intussen werden onze motoren van alle kanten bekeken en betast. Het was allemaal geweldig mooi begreep ik. Toen ik vroeg of ik een foto van hen mocht maken werden ze helemaal vrolijk en gingen poseren.
het dorp bestond uit lemen hutten en golfplaten. Let op de cola reclame


Ondanks dat de weg er nu niet bepaald als een weg eruit zag, hebben we maar besloten deze te volgen. We gingen bijna onderuit in het diepe mulle zand maar wisten gelukkig de wielen omlaag te houden, ging allemaal net goed


en weer vaste grond onder de wielen




Kenitra


"buitenwijk"


en weer een een dorpje langs de N1


Volgens mij handelen alle marokkanen


we zijn Rabat nog voorbij gereden, maar konden geen hotel vinden. Op aanwijzing van enkele politieagenten vonden we dit hotel in Kenitra. We waren dus weer een heel eind terug gereden. Het Hotel kostte Dirham 235, € 20,- wat net zo duur was als een camping, maar hadden er nu ook een redelijk ontbijt erbij.


de volgende dag. We gaan niet langer naar het zuiden, maar volgen de N4 richting Sidi Kacem (oosten)


iets minder modern tankstation


zie je veel, werkplaatsjes langs de weg


dor en droog. Ook ligt enorm veel afval langs de wegen. Vooral plastic








hier wordt nog ouderwets gewassen. het "was"water loopt door het aquaduct


stof, zand en een schaapskudde binnen de stad




trotse bezitter van dit vervoermiddel van chinese makelij


ook dat nog. Valt mee. Echt overal zie je politie, police municipal, police de sucurité en de gendarmerie du royal. Hier vragen we de weg aan hen en kwamen aan de praat. We kregen ieder van hen een flesje cola mee voor onder weg. We werden zelfs gevraagd om na hun dienst bij hen te komen eten. Het zal wel onbeleefd zijn geweest maar hebben het aanbod niet aangenomen, omdat we 's avonds nog de boot wilden halen terug naar Spanje


Ook even op de foto. Ze beschikken allemaal over zo'n laserding. Ondanks de vele controles onderweg werden we niet 1 keer gecontroleerd. Het leek wel of de toeristen opzettelijk met rust werden gelaten. Overal werden we in Marokko (in uniform of niet) uiterst vriendelijk en beleefd geholpen






watertoren, windmolen en GSM-mast. Deze zie je overal in het landschap. Ook overal heb je GSM netwerk


richting Tanger dus, R413
Onder het bord ligt een man, te wachten op......? Ook dat zie overal. Veel mensen langs de weg, uitrusten van het werk op het land of wachten op een lift.




cactussen zijn hier onkruid of worden en rijen gepoot om als afrastering voor vee te dienen


boel zooi langs de weg




huisje
















fruit en vlees koop je langs de weg






R408 richting Quazzane. Hier beginnen de leuke wegen voor het rijden, richting de bergen. Vervolgens N13 richting Chefchaouen






N2 van Chefchaouen richting Tanger.






N2, richting Tanger (in de verte op de foto)


afscheidsfoto van Marokko


Marokko was een bijzonder belevenis. Het is heel anders dan in een europees land. De mensen zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam. Waar je wel voor moet oppassen zijn zogenaamde "portiers" die je helpen als je van de ferry afkomt en je bij de douane en politie gaan helpen. Ze zijn ook zeer vriendelijk en behulpzaam, maar als je de douane voorbij bent wordt je portemonnee geleegd. Overdonderd door de vraag (kwamen met hun vieren om je heen staan) dat je hun geld moest geven. Voor we het wisten waren we de man € 30,- lichter gemaakt. Op de terugweg hadden we ons voorgenomen dat ze geen stuiver kregen.
Bij aankomst in de haven van Tanger werden we weer door dat soort portiers opgewacht. Het werd zelfs bijna vechten tussen hen. We werden weer door dezelfde portiers (herkenbaar aan het opschrift op hun jas en kaart om hun nek) geholpen.....totdat duidelijk werd dat ze geen geld kregen van ons ondanks hun erg opdringende manier van doen. We kregen met moeite onze uitvoerdocument van de motoren terug.
Als je Marokko binnenkomt krijg je een groen document dat je tijdens de hele reis bij je moet hebben. Dat is een soort invoerbewijs en heb je nodig om je voertuig weer uit marokko te krijgen.
Uiteindelijk zijn we 2 volle dagen in Marokko geweest, hebben zo'n 750 kilomter gereden.

Naar boven